Wjazd do Polski

Obywatele UE, Norwegii, Islandii, Lichtensteinu i Szwajcarii

Cudzoziemcy z tych krajów mogą wjechać do Polski i pracować w Polsce bez konieczności dopełniania jakichkolwiek formalności do 3 miesięcy. Wynika to ze swobody przepływu pracowników w ramach obszaru UE/EOG. Jedynym potrzebnym dokumentem pobytowym jest dowód osobisty lub paszport.

Pobyt powyżej 3 miesięcy

Najpóźniej pierwszego dnia po upływie trzeciego miesiąca pobytu w Polsce, obywatele wymienionych krajów powinni zarejestrować swój pobyt w Polsce poprzez złożenie kilku dokumentów w wydziale spraw cudzoziemców odpowiedniego urzędu wojewódzkiego.

Więcej o rejestracji pobytu

Obowiązek ten należy odróżnić od obowiązku meldunkowego, którego dokonuje się na innych zasadach.

 

Zasady wjazdu i pobytu obywateli UE w Polsce reguluje ustawa z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin.

Obywatele krajów trzecich

Wjeżdżając do Polski cudzoziemcy są zobowiązani uzasadnić cel i warunki planowanego pobytu oraz posiadać i przedstawić na żądanie służb granicznych:

 

Cudzoziemiec może wjechać do Polski i podjąć zatrudnienie na podstawie odpowiedniej wizy, karty pobytu lub w ruchu bezwizowym, jeśli spełnione są pewne warunki:

 

Jeśli cudzoziemiec posiada ważną wizę (krajową lub Schengen) z możliwością pracy lub kartę pobytu (z adnotacją "dostęp do rynku pracy"), wydaną przez inne państwo strefy Schengen*, oraz jeśli nie potrzebuje w Polsce zezwolenia na pracę, może przyjechać do Polski i pracować przez 90 dni. Pobyt 90-dniowy może być ciągły lub dzielony i liczy się go w ciągu każdego 180-dniowego okresu (w ramach daty ważności wizy lub karty pobytu). W celu ułatwienia obliczenia okresu 90 dni pobytu Komisja Europejska przygotowała ogólnodostępny kalkulator.

Należy pamiętać, że cudzoziemiec nie może podjąć zatrudnienia na podstawie m.in. wizy turystycznej lub wizy w celu odwiedzin u rodziny/znajomych.

 

Podstawa prawna: art. 87 ust. 1 pkt 12 lit. d oraz e ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

 

 

Cudzoziemiec może przebywać i pracować w Polsce przez okres, na jaki pozwala wiza, ruch bezwizowy lub karta pobytu. Jeżeli zamierza zostać w kraju dłużej, przed upływem okresu legalnego pobytu, cudzoziemiec musi zalegalizować swój dalszy pobyt w Polsce, czyli uzyskać kartę pobytu czasowego w urzędzie wojewódzkim. Aktualnie ze względu na długi czas oczekiwania na jej wydanie (nawet 7-8 miesięcy), najkorzystniejszym dokumentem wjazdowym jest wiza krajowa "D", ponieważ może być wydana na 365 dni.

Jest to istotne z tego względu, że w czasie, gdy dokument wjazdowy wygasł i cudzoziemiec nie posiada jeszcze polskiej karty pobytu, nie może poruszać się po innych krajach strefy Schengen, co w przypadku naukowców może byc konieczne.

Więcej o legalizacji pobytu

 

Dodatkowe możliwości wjazdu do Polski

Znowelizowana w kwietniu 2019 r. (na podstawie dyrektywy 2016/801/UE) ustawa o cudzoziemcach wprowadziła dodatkowe możliwości przemieszczania się po Unii Europejskiej naukowców i studentów (w tym doktorantów) z krajów trzecich. Dzięki tym europejskim przepisom naukowcy i studenci mogą przyjeżdżać również do Polski w ramach poniższych możliwości:

Studenci posiadacze wizy lub karty pobytu z adnotacją „student” wydanej przez inny kraj UE mogą przyjechać do Polski w celu kontynuacji lub uzupełnienia studiów podjętych na terytorium innego państwa Unii Europejskiej na okres do 360 dni, niezależnie od możliwości korzystania z tej mobilności w innych państwach UE stosujących dyrektywę 2016/801/UE. Jednostka naukowa w Polsce, do której przyjedzie obcokrajowiec, musi być zatwierdzona przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

Warunkiem skorzystania z mobilności przez studenta jest wcześniejsze pisemne powiadomienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

Więcej informacji na stronie Urzędu do Spraw Cudzoziemców

 

 

 

* Do państw strefy Schengen należą: Austria, Belgia, Dania, Finlandia, Francja, Grecja, Hiszpania, Luksemburg, Niderlandy, Niemcy, Portugalia, Szwecja, Włochy, Estonia, Litwa, Łotwa, Malta, Polska, Czechy, Słowacja, Słowenia, Węgry, a także Szwajcaria, Liechtenstein, Norwegia i Islandia (ostatnie 4 państwa to państwa obszaru Schengen nie należące do UE).

Uwaga: Wielka Brytania, Irlandia, Cypr, Chorwacja, Bułgaria oraz Rumunia są państwami członkowskimi UE, które nie należą do państw obszaru Schengen.